Redaksia
Ditët e fundit, Tetova është gdhirë me një pamje që nuk i shërben askujt, përveçse dëshpërimit kolektiv: afishe që etiketojnë liderët e “VLEN”-it si “tradhtarë” në raport me BDI-në, dhe kundërshtarët e tyre duke ua kthyer akuzën me të njëjtën monedhë. Në shikim të parë, duket si një betejë e zakonshme politike, por në thelb, kjo është simptoma e një sëmundjeje të thellë që po e gërryen shoqërinë tonë nga brenda.
E vështirë të thuash kush e nisi, por është e qartë se kush po e humbet. Ky cikël i pafundmë i përplasjeve të ulëta, ku palët akuzojnë njëra-tjetrën për “tradhti”, nuk është shprehje e demokracisë; është një akt dëshpërimi që shpërfaq paaftësinë e klasës sonë politike për të ofruar një vizion për të ardhmen. Kjo luftë llogoresh, ku afishja zë vendin e programit dhe fyerja zë vendin e debatit, ka zëvendësuar thelbin e politikës me formën e saj më të shëmtuar.
Pse po ikin shqiptarët? Njerëzit nuk ikin vetëm për arsye ekonomike. Ata ikin sepse ndihen të izoluar në një ambient ku politika nuk u ofron hapësirë për zhvillim, por vetëm një arenë ku aktorët politikë, duke përfshirë të gjitha palët në këtë përplasje, shajnë njëri-tjetrin për të ruajtur pushtetin. Kur qytetari sheh që forcat politike, në vend se të konkurrojnë me zgjidhje konkrete, fokusohen tek etiketimi i tjetrit si “tradhtar” apo “i korruptuar”, ata e kuptojnë se halli i vërtetë i politikanëve nuk është populli.
Vota e djeshme dhe realiteti i sotëm Nuk ka rëndësi kush e mori votën e drejtë, kush e vodhi apo kush e korruptoi për të mbajtur në pushtet njërën apo tjetrën parti në të kaluarën. Ajo që ka rëndësi sot është se, pavarësisht se kush e quan veten fitues, qytetari mbetet humbës. Të vazhdosh të kërkosh legjitimitet përmes propagandës së vjetër të tradhtisë, është një fyerje për inteligjencën e votuesit. Qytetari nuk ka më nevojë për këto narrativa. Qytetari ka nevojë për:
-
Programe konkrete: Zgjidhje për ekonominë, arsimin dhe shëndetësinë.
-
Investime të mirëfillta: Mundësi punësimi që mbajnë trurin këtu.
-
Përgjegjësi: Politikë që kërkon llogaridhënie, jo luftë fjalësh.
Nëse liderët tanë nuk e kuptojnë se këto taktika irritojnë dhe dëbojnë rininë tonë, atëherë ata janë bërë bashkëfajtorë në shpopullimin e vendit. Propaganda e ulët nuk e mban pushtetin përgjithmonë, por ajo me siguri po e zbraz vendin përgjithmonë.
Nëse vërtet e duan këtë vend, le ta shkulin këtë kulturë toksike nga rrënjët. Le të ndërpresin këtë lojë të fajësimit të ndërsjellë për tradhti dhe le të dalin me vizione për të ardhmen.
Shqiptarët meritojnë një politikë që ndërton, jo një politikë që përçan dhe shkatërron.
