Nga: Redaksia (Opinion)
Në skenën politike shqiptare në Maqedoninë e Veriut, koha po vërteton një aksiomë që shumëkush tentoi ta mohonte me vite: Politika nuk është hobi për amatorë, por një profesion që kërkon stomak, vizion dhe, mbi të gjitha, kapacitet për të mbajtur shtëpinë bashkë. Sot, kur shohim rrënojat e asaj që dikur premtohej si “Aleanca e ndryshimit”, pyetja nuk është më nëse kishin të drejtë ata që ikën, por sa shumë kishte të drejtë Menduh Thaçi kur paralajmëronte se këta “reformatorë” nuk kishin takat për të mbajtur as vulën e tyre, e lëre më peshën e popullit.
Kronika e një atomizimi: Nga reforma te thërrmimi
Gjithçka nisi me bujë. Ziadin Sela doli nga PDSH-ja me flamurin e “reformave”, duke krijuar LR-PDSH-në. Por, ajo që u shit si lëvizje demokratike, rezultoi të ishte vetëm hapi i parë i një cilli vetëshkatërrues.
Nuk vonoi shumë dhe pamë ndarjen e parë, pastaj të dytën. Kulmi arriti me përplasjen mes Ziadin Selës dhe Arben Taravarit – një luftë absurde për seli, vula dhe legjitimitet, që e la votuesin shqiptar të traumatizuar. Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, sot shohim aktin e fundit të kësaj tragjikomedie: Arben Fetai që krijon një grupacion të ri duke u ndarë nga Taravari, ndërkohë që një pjesë tjetër shkëputet nga Fetai për t’u rreshtuar krah Azir Aliut, aktualisht Ministër i Shëndetësisë, duke e thërrmuar sërish atë që mbeti nga Aleanca.
Pyetja që shtrohet është e thjeshtë: Si mund të pretendosh të udhëheqësh një komb, kur nuk mban dot bashkë as dhjetë veta në një kryesi?
Testi i historisë: Kur PDSH-ja “gjunjëzonte” Shkupin
Për të kuptuar se ku gabuan këta liderë, duhet të kthehemi te modeli i Menduh Thaçit. Në vitet 1998 dhe 2006, PDSH-ja nuk kishte nevojë për 20 deputetë që të ishte faktor. Me një strukturë të çeliktë dhe një lidership që njihte çdo skutë të diplomacisë dhe lojës politike, Thaçi arriti diçka që sot duket e pamundur: Ai e gjunjëzoi VMRO-në dy herë.
Në ato vite, PDSH-ja nuk ishte thjesht “pjesëmarrëse” në qeveri, por ishte diktuesja e proceseve. Ishte intelekti i mprehtë dhe forca e një partie unike që bëri që shqiptarët të mos shiheshin si dekor, por si bashkëpronarë të shtetit. Thaçi tregoi se politika kërkon “muskul politik” – një cilësi që as Sela, as Taravari e as Fetai nuk arritën ta trashëgonin, pavarësisht se u rritën në atë shkollë.
Kapaciteti vs. Ambicia: A kishte të drejtë Thaçi?
Menduh Thaçi ka pasur gjithmonë një kritikë konstante për ata që ikën: Mungesa e kapacitetit shtetformues. Sot, faktet po i japin të drejtë. Duke u larguar nga PDSH-ja, këta figura jo vetëm që dobësuan partinë mëmë, por e bënë opozitën shqiptare një “shportë me gaforre” ku secili tërheq nga ana e vet.
-
Dobësimi i Opozitës: Në vend që të kishim një bllok unik përballë pushtetit, kemi fraksione që merren me gjyqe për vula.
-
Humbja e Intelektualitetit: Politika e dikurshme e debateve të forta në PDSH është zëvendësuar me statuse në Facebook dhe ndarje brenda natës.
Përfundimi: Një shtëpi pa zot nuk qëndron
Ndoshta gabimi i madh i këtyre liderëve ishte mendimi se mund të bëhesh “Menduh Thaç” pa pasur guximin dhe disiplinën e tij. Ata ikën nga një strukturë e fortë për të krijuar “mbretëritë” e tyre të vogla, por përfunduan duke mbretëruar mbi rrënoja.
Historia po tregon se eksperimenti i “Aleancave” të pafundme po dështon. Shqiptarët kanë nevojë për stabilitetin e vitit 1998 dhe 2006, ku lideri nuk pyetej nëse e ka vulën në xhep, por pyetej se çfarë do t’i merrte Shkupit për popullin e tij. Në fund të ditës, Menduh Thaçi mbetet dëshmia e gjallë se në politikë, uniteti dhe kapaciteti vlen më shumë se çdo “reformë” që përfundon në ndarje.
